✿.｡♡．·°∴ ☆．．·° z z Z ✿.｡.:*.♡．·°∴ ☆．．·°

เกิดมาทามไมกันหว่า....บางคนว่าเกิดมาใช้กรรม แหง่ว เราว่ากรรมเก่าใช้ไปไม่ถึงไหน กรรมใหม่ก้อพอกพูน โอ้ววแม่เจ้า เฮ้อ

 

ช่วงนี้ค่อนข้างสับสนอลหม่านกับความคิดตัวเองนิดหน่อย ก้อแค่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี และจะทำดีหรือไม่ทำดี ทำแล้วได้อะไร ไม่ทำแล้วเสียอะไร ตายแล้วก็ไม่มีอะไรสักอย่างที่เป็นของเรา  เอ เกิดมาทำไมกันวะ...

 

อยากรวย แต่คิดไปคิดมา รวยแล้วได้อะไร  วะ!!!

 

ไม่อยากจน...อืมม์ แล้วจนนี่มันแตรงไหน...

 

พอดีเป็นคนปานกลาง ไม่จน ไม่รวย ไม่ลำบาก แต่ก็ต้องทามงานแมร่งทุกวี่ทุกวัน เบื่อ ไม่อยากเป็นลูกน้องใคร...เฮ้อ!!!

 

ปวดหัว..

สวัสดียามเย็น...

 

เมื่อกี้ใช้คำนี้ทักเพื่อนในเอ็มเอสเอ็นแล้วรู้สึกว่า อืมม์ มันเข้าท่าเหมือนแฮะ ดูสุภาพ ปลอดโปร่งและอารมณ์ดี แหะๆ ไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่รู้สึกดีที่ได้ใช้คำนี้ก้อเท่านั้นเอง แหง่ว!!! เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพแล้วก้อถึงสระบุรีเมื่อตอนบ่ายโมง ไม่ได้อยู่ที่นี่หลายวันรู้สึกแปลกเหมือนกันที่กลับมา...มีคนบอกสงสัยพักนี้ชีพจรจะลงเท้าเรา เลยไม่ได้อยู่กับที่สักที เราก้อเลยตอบกลับไปว่า อืมม์ สงสัยชีพจรมันจะลงใจด้วย เพราะใจเราก้อไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเหมือนกัน...หุหุ พิมพ์ไปยิ้มไป ขำความน้ำเน่าอย่างได้ใจของตัวเอง

 

เลิกคุยกะเพื่อนในเอ็มและ รู้สึกรำคาญ ถามอยู่ได้ว่าไอ้รูปในดิสเพลย์น่ะมันรูปถ่ายที่ไหน เราบอกว่าไม่ใช่รูปเราก้อยังมาเซ้าซี้อยู่ได้ว่ารูปใคร จะไปรู้หัวป๊ะมันเหรอ...รู้มั้ยว่าทำไมต้องอารมณ์เสียกับเรื่องแค่นี้ ก้อเพราะรู้สึกว่าไอ้พวกนี้แม่งงี่เง่าสมองกลวง สนใจแต่รูปร่างหน้าตา...ไม่ได้มีปมด้อยอะไรนะ หน้าตาก้อพอไปวัดไปวากะคนอื่นเค้าได้ แค่รังเกียจพวกบ้าดารา บ้าหน้าตาพวกนี้ สนใจแต่สิ่งภายนอก เหอะ...ประสาท หงุดหงิดๆ จะว่าไปเราก้อประสาทเหมือนกันมานั่งโมโหใครก้อไม่รู้ที่ไม่มีค่าพอให้เราใส่ใจแม้แต่นิดเดียวด้วยซ้ำ

 

เข้าหน้าฝนแล้วเดินไปไหนมาไหนต้องระวัง พื้นเฉอะแฉะและละอองน้ำบางๆ ให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับหน้าร้อนและหน้าหนาว แต่ละคนคงรู้สึกไม่เหมือนกันและฉันก้อไม่อยากรู้สึกเหมือนใคร...วันนี้นั่งจามหลายรอบแล้ว เคยมีใครสักคนบอกว่า...เราจามเพราะว่ามีคนคิดถึงเรา...ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า แต่เวลาจามทีไรก้ออดคิดไม่ได้ว่ามีใครบางคนกำลังคิดถึงเราอยู่จริงๆ ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ก้อคงเป็นเรื่องโกหกที่มีคนเชื่อมากที่สุดเลย(เหมาเอาว่าจะมีคนโง่อย่างเราเต็มไปหมด อิอิ)

 

เมื่อวานไปดูหนังกับอดีตแฟนชาวบ้านมา แต่ถึงจะเป็นอดีตแฟนชาวบ้านยังไงก้อยังไม่ได้เป็นเเฟนเราอยู่ดี...ดูหนังเรื่องสไปเดอร์แมน ภาค 3 ใครคิดเหมือนเราบ้างว่าภาคนี้มันน่าเบื่อ และพระเอกติงต๊อง คิดถึงแต่ตัวเอง เหมือนบ้าไปแล้วอ่ะ บ้าคำชื่นชม แต่ชอบตอนจบที่แฮรี่มาช่วย ชอบความสัมพันธ์ของเพื่อน ชอบตรงที่คำว่าเพื่อนไม่มีวันตาย และตัดไม่ขาดและก้อชอบตอนที่มนุษย์ทรายมาขอโทษแล้วพระเอกยอมให้อภัย...เราก้ออยากอภัยให้ทุกๆ คนที่เราโกดหรือทำให้เราโกด เพราะความโกดทั้งหลายมันก้อเหมือนไฟดีดีนี่เอง มันเผาใจเรา มันทำร้ายเรา ด้วยตัวของเราเอง...

 

ดูหนังเสร็จก้อ เอ เรากินก่อนดูหนังนี่เนอะ กินอาหารญี่ปุ่นที่โออิชิ เอ๊กเพรสมา อิ่มอร่อยแบบทรมาน มันจาอ้อกออกมาเสียให้ได้ แต่เราถือคติว่ารักตัวเองดีกว่าเสียดายตังค์ อิ่มแบบพอดีๆ ดีกว่ากินเข้าไปมากๆแล้วรู้สึกย่ำแย่(กว่านี้) แต่...รู้สึกว่าน่าจะกินมากกว่านั้นตอนที่หนังจบนี่สิ มันดันรู้สึกท้องว่างขึ้นมาซะเฉยๆ เหมือนเรากินน้อยเกินไป ซะงั้น ดูหนังจบแล้วแข่วก้อมาส่งที่เสาวรีย์ แล้วเราก้อต้องมาเดินคิดอีกว่าเราจะไปไหนดี แล้วก้อเดินขึ้นรถแบบยังไม่ทันตัดสินใจแน่นอนไปเมเจอร์ปิ่นเกล้า(ท่าจะดีกว่า) แล้วก้อดีกว่าจริงๆนั่นแหละ ถึงตอนสามทุ่มพอดี รอฮุ้งจนสามทุ่มครึ่งเลิกงานก้อกลับหอที่ศิริราช แล้วก้ออาบน้ำ โทรศัพท์และก้อดูหนังเรื่องฮัลนิบาล(เขียนไงว้า!!) จบไปแผ่นเดียว แล้วง่วงจัดนอนตอนเที่ยงคืนครึ่งมั้ง ตื่นไปรับหม่าม้าฮุ้งตอนเช้าจัดๆ ไม่ได้ดูนาฬกาอ่ะว่ากี่โมง แล้วก้อกลับมานอนต่อจนเกือบเก้าโมง อาบน้ำไปกินบะหมี่เป็ดร้านเสริมกี่ อร่อยมั๊กๆ อยู่ในลิสต์ในดวงใจเราเลยนะเนี่ย แล้วก้อขึ้นรถกลับสระบุรี มาถึงตอนบ่ายโมง อยู่เวร ไม่มีคนไข้เลย สบาย สุดๆ

 

แล้วเรื่องราวก้อจบลงด้วยประการฉะนี้แล อ่อ คิดถึงใครบางคนที่คุณก้อคงรู้ว่าคือใคร ส่วนฉันรู้ดีแก่ใจเสมอ อุอุ

 

 

หนทางของใครบางคนแสนยาวไกล

หนทางของฉันก้อเช่นกัน...ยาวไกลจนฉันมองไม่เห็นว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นอย่างไร

 

ใครบางคนเป็นจุดหมายของใครบางคน

ใครบางคนเฝ้ารอใครบางคนมาค้นพบ!!

 

แต่ฉันทั้งไม่รอคอยและไม่ค้นหา

เหนื่อยกับการค้นเจอ...ตัวไม่จริง

เบื่อกับการรอคอยที่...เวิ้งว้าง

อยู่อย่างเงียบหงอยในร่องรอยความทรงจำ..ดีกว่า

 

มีคำถามว่าตอนนี้ไม่มีใครจริงๆ เหรอ???

คำตอบอาจจะงงสักนิดนึง...ก้อมีแต่ไม่ใช่ของเรา

...จุดหมายของเค้าไม่ใช่คนอย่างฉัน

และคนที่เค้ารอคอยก้อไม่ใช่ฉัน...

เพียงพอหรือยังที่จะตอบคำถาม

 

ถามว่าฉันรู้สึกอย่างไรที่สำหรับเค้านั้น

ฉันเป็นได้เพียง "ระหว่างทาง"

 

ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่อยากโกหกว่าฉันไม่เป็นอะไร

แต่ฉันก้อไม่อยากโกหกเหมือนกันว่าฉันกำลังเสียใจ

แท้จริงแล้วฉันกำลังรู้สึกอะไรนะ...

 

...พอใจที่จะทำอย่างนี้

...พอใจที่จะเป็นแค่นี้

...พอใจที่จะอยู่เพื่อเค้าอย่างนี้

...พอใจที่จะรับรู้สักวันทุกอย่างจะจบสิ้นลง

จบลงเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น เป็นเหมือนสายลม

พัดมาแล้วจากไป...ไม่มีอะไรควรค่าแก่การจดจำ

นั่นสำหรับเค้านะ ไม่ใช่สำหรับฉัน...

 

----------------------------------------------------

 

วันนี้อากาศชื้นๆ คงมีฝนตกไกลๆ ไม่ที่ใดก้อที่หนึ่ง

ฉันนั่งเหงาๆ อยู่คนเดียว วันนี้ต้องยอมรับกับตัวเอง...เหงาอีกแล้ว

...ไม่รู้จะโทษใครที่ฉันไม่รู้จะทำอะไรในตอนนี้

อันที่จริงก้อเพิ่งกลับจากดูหนังมา...น่าจะร่าเริงกว่านี้สิ

แต่ไหงเหงาก้อไม่รู้...

 

 

 

ไม่ได้อัพบล๊อกเสียนาน ที่จริงมีอะไรอยากอัพตั้งเยอะแยะ แต่...

 

เมื่อวันก่อนมีโอกาสได้ไปบ้านกลางอ่าว ที่ จ.ประจวบอีกครั้งกับที่โรงพยาบาล ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 ที่ไปที่นี่ และก้อเป็นครั้งที่ 2 อีกเหมือนกันที่ไปทะเลแต่ไม่ได้แตะน้ำทะเลแม้แต่นิดเดียว...แต่แค่ได้มองความยิ่งใหญ่ผ่านสายตาคู่เล็กๆ ก้อน่าจะเพียงพอกับการที่จะพูดว่า "ฉันไปทะเลมา"  

 

เพื่อนๆ ที่ทำงานตื่นเต้นกันใหญ่กับสีเขียวใสและหาดทรายขาวสะอาดของทะเลที่นี่ มีเสียงพูดชื่นชมไม่หยุดปากว่า สวยเนอะ สวยมากๆ...ฉันได้แต่อมยิ้มและตอบเบาๆ "อืมม์ สวย" ไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์ร่วมแต่อย่างใด ออกจะรู้สึกเฉื่อยๆ เนือยๆ ด้วยซ้ำ แต่ยังไงก้อแอบโล่งใจนะที่ความสวยของทะเลทำให้ทุกคนลืมความยาวนานและความทรมานจากการนั่งรถ ไม่งั้นพวกเซอร์เวย์เละแน่ๆ นี่ล่ะมั้งที่เค้าว่า...คุ้มค่ากับการเดินทาง

 

ทริปนี้เป็นทริปที่ฉันไม่ค่อยสนุกเท่าไร ไม่ใช่ว่าโดนบังคับให้ไปแต่เพราะจุดประสงค์ของการไปนั่นแหละมันทำให้รู้สึกหดหู่...ก้อจะให้ยิ้มได้ยังไงในเมื่อรู้ว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือ "การเปลี่ยนแปลง" ถึงจะรู้อยู่แล้ว ถึงจะรู้มานานแล้ว ถึงจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่มันก้ออดไม่ได้ที่จะรู้สึก...

 

งานนี้เป็นงานเลี้ยง "อำลา" ฉันรับผิดชอบร้องเพลงตอนพิธีอำลาเหมือนทุกทุกครั้ง จะต่างกันก้อตรงที่ครั้งนี้ฉันขันอาสาเองโดยไม่มีใครโยนให้และครั้งนี้ฉันตั้งใจจะทำให้ดีที่สุด ทุกๆ ปีจะมีการโยกย้าย อย่างน้อยหนึ่งครั้ง ฉันน่าจะชินกับงานอย่างนี้...ที่จิงก้อเริ่มชินแล้วหละ ชินที่จะพูดคำร่ำลาและขอให้เค้าโชคดี ชินที่จะมองคนรู้จักเดินจากไปและไม่ร้องไห้...คืนนั้นฉันก้อไม่ได้ร้องไห้ แต่ฉันว่าที่ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะฉันต้องร้องเพลงต่างหาก ถึงฉันจะไม่ได้ร้องไห้แต่มันก้อไม่ได้หมายความว่าฉันไม่รู้สึกอะไร...ฉันออกจะรู้สึกโหวงเหวงกว่าทุกทีด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันร้องเพลงเศร้าๆ ที่มีความหมายถึงการร่ำลาหลายเพลง ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าแต่ฉันว่าฉันร้องเพลงได้ดีกว่าทุกทุกวันที่ฉันเคยร้องเลยแหละ...

 

ฉันก้อแค่หวัง...คนฟังอาจจะรับรู้ได้บ้างว่า

...ฉันฝากคำอำลามากับเสียงเพลง

...ฉันฝากความรู้สึกมากับทุกถ้อยคำที่ขับร้อง

...ทุกข้อความคล้ายๆ จะเป็นคำสัญญาที่ให้

...ระหว่างคนไปและคนอยู่...

 

ค่ำคืนนั้น...

ฉันไม่รู้ว่ามีใครเสียน้ำตาบ้าง...

ฉันไม่รู้ว่าจะมีใครรู้สึกเศร้าใจเหมือนฉันมั้ย

ฉันไม่รู้ว่าจะมีใครรู้สึกเหงาๆ เหมือนฉันมั้ย

ฉันไม่รู้ว่าจะมีใครรู้สึกสูญเสียอะไรไปอย่างฉันรึเปล่า

 

ที่ฉันรู้คือเรื่องต่อจากคืนนั้นต่างหาก...

อยากรู้ว่าฉันรู้อะไรก้อต้องลองให้คนชิดใกล้หายไปสักคนสองคนสิ

 

 

 

 

 

 

ถามตัวเองว่า...รักเค้าหรือยัง

ตอบไม่ได้ไม่มีคำตอบที่เหมาะสมสำหรับคำถามที่ยากเกินไป

แล้วถามว่า...มันยากตรงไหน

 

ก้อตรงที่ไม่เข้าใจคำถาม และไม่เข้าใจตัวเองไง

รักต้องเป็นแบบไหน...แล้วรักต่างจากชอบยังไง

 

ที่ผ่านมาไม่เคยต้องตั้งคำถาม...แค่ทำตามหัวใจ

แต่ตอนนี้โตแล้วมีอะไรมากมายทำให้รักไม่ง่ายเหมือนเมื่อวาน

 

เหตุและผลเริ่มมีอิทธิพลเหนืออารมณ์และความรู้สึก

...บางทีฉันก้อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันรู้สึกยังไง

คำว่าเหตุผลมันยิ่งใหญ่จนทำให้กลบหัวใจตัวเอง

 

เดินตามท่วงทำนองของคนอื่น คิดอ่านตามคำว่าถูกต้อง

ปิดบังอำพรางสิ่งที่ต้องการจนกระทั่งวันหนึ่งไม่รู้ว่า

             "ตัวเองอยากได้อะไร"

 

ถ้าตัดคำว่าเหตุผล ความถูกต้อง และสายตาของคนอื่นออก

ฉันอาจจะมีคำตอบสำหรับคำถามว่า "ฉันรักเค้าหรือยัง"

 

 

 

 

 

ใครเข้าใจความรักบ้าง...ยกมือขึ้น!!!!

 

เฮ้อ!! แค่ให้รู้จักยังยากเลยแล้วนี่จะให้ถึงกับเข้าใจ...ยากเกินไปรึเปล่า

มนุษย์ตัวน้อยกับหัวใจดวงจ้อยจะเอาอะไรไปอธิบายคำที่ยิ่งใหญ่อย่างนั้น

 

ฉันเคยคิดว่าฉันเข้าใจ...แต่วันนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กโง่

คำว่ารักทำให้ฉันรู้สึกไร้เดียงสาทุกครั้งที่พยายามอธิบาย...

 

ฉันเพียงบอกได้ว่าฉันเคยพบมันนะ

...ความรัก...

แต่ฉันไม่ค่อยเข้าใจมันสักเท่าไร

 

เคยได้ยินมั้ย "รักเล็กๆ แต่มหาศาล"

 

ความรักมีเหตุผลในตัวมันเอง...

เป็นคำที่ไม่ต้องการสิ่งใดหรือถ้าจะพูดให้ถูกคือ

...ไม่มีสิ่งใดมาจำกัดความหมายของมัน

คำอธิบายสั้นๆ ไม่เพียงพอกับสิ่งที่มันเป็น

 

--------------------------------------------------------------

 

ไปดูหนังมาเมื่อวันเสาร์...

ฝันร้ายนิดหน่อยตอนกลางคืนวันศุกร์ เลยคิดว่าวันเสาร์อาจจะซวยๆ

และก้อซวยจริงๆ แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละแต่ก้อเล่นเอาเมื่อย

ก้อแค่ไฟไหม้ที่มาบุญครอง ชั้น 7 ที่เราจะไปดูหนังพอดี เฮ้อ!!

รู้สึกผิดหวังกับระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ แต่ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกะเรา - -*

 

ดูหนังเรื่อง Me Myself ไม่ได้ทำให้รู้จักใครมากขึ้นแต่ทำให้เข้าใจตัวเองมากขึ้น

เข้าใจว่าไง...อืมม์ไม่รู้เหมือนกัน แค่คิดได้ว่าเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง

เพียงเพื่อที่จะให้ใครมารัก...

 

ถ้าเค้าไม่ได้รักใน"สิ่งที่เราเป็น" เค้าก้อไม่ควรจะรักเรา

ถ้าเค้ารักใน "สิ่งที่เราทำ" สักวันเค้าจะเลิกรักเรา

"สักวัน" ที่เราเหนื่อยที่จะทำในสิ่งที่เค้ารัก

 

 

 

 

 

 

ความรู้สึกยังคงครึ้มๆ ทอดทอต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อวันวานอย่างไม่ขาดสาย ทับถมทำหัวใจให้ไหวหวาด...ยังคงอยากหลับตาประทับอารมณ์เหล่านั้นไว้ แต่ก้อไม่ลืมบอกใจ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีอยู่จริง มันเป็นความฝันที่อ่อนหวานและทรมานมากที่สุดเท่าที่ความทรงจำฉันได้บันทึกไว้ในวันเวลาที่พริ้วผ่าน

 

จะมีใครเข้าใจฉันมั้ย...

 

เฮ้อ!!!

 

จะทำยังไงไม่ให้อ่อนไหวไปกับสิ่งที่ไม่มีอยู่...

จะอยากได้ทำไม...อะไรที่ไม่ได้มีไว้เพื่อเรา

จะอยากรู้สึกทำไมในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็นได้แค่เพียงเงา

จะจดจำเอาไว้ทำไมในเมื่อสุดท้ายคนที่จำได้...จะเหลือแค่เพียงเรา

 

ความว่างเปล่า...ยังคงเบ่งบานตระการตารอเวลาฉันกลับไปชื่นชมเสมอ

 

ทำไมนะความฝันกับความเป็นจริงมันถึงต้องขัดแย้งกัน

...ยิ่งฝันดีเท่าไรความเป็นจริงยิ่งโหดร้ายมากเท่านั้น

 

แล้วทำไมใครๆ ยังอยากจะอยู่แต่ในโลกแห่งความฝัน

ฉันไม่เข้าใจใครๆ เท่าๆ กับที่ฉันก้อไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

ความจริง ความฝัน ความจริง ความฝัน ความจริง ความฝัน ความจริง ความฝัน .....!!!

 

 

 

 

 

 

 

ฉันไม่รู้ว่าเพราะอากาศร้อนหรือเพราะใครบางคนที่ทำให้ฉันออกอาการสับสนและมึนงง

ทั้งที่อยากยิ้มแต่ในใจลึกๆ กลับทักท้วง...ทุกสิ่งอย่างยังคงว่างเปล่า

 

จะให้ยิ้มกับอะไร จะให้มีความสุขกับเรื่องอะไร

กลิ่นหอมๆ กับอ้อมกอดอบอุ่น หรือคำพูดอ่อนโยน

ไม่รู้สำหรับใครบางคนมันมีความหมายบ้างรึเปล่า

แต่สำหรับฉันสิ่งต่างๆเหล่านั้นมันมีค่ามากมาย

และ...มันกำลังทำให้ฉันสับสน

 

...ทั้งรู้สึกดีและรู้สึกว่างเปล่า

 

ใครจะรู้ว่าอ้อมกอดเล็กๆ ของใครบางคนจะแสนอบอุ่น

ใครจะรู้ว่าคำปลอบโยนของใครบางคนจะแสนอ่อนหวาน

 

ใครบางคนที่ดูเหมือนจะไม่เคยจริงจังกับเรื่องอะไร

และดูเหมือนจะไม่เคยใส่ใจกับความรู้สึกของใครเลย

แต่ใครบางคนนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกตัวว่าฉันยังไม่รู้จักเค้าดีพอ

อย่างน้อยฉันก้อไม่เคยรู้ว่าความเป็นเค้าอ่อนโยนมากเพียงใด

 

ใครบางคนคนนั้นจะรู้บ้างมั้ย

สิ่งที่เค้าให้...ทำให้ใครอีกบางคนหวั่นไหวกว่าวันวาน

 

อยากจะเก็บความรู้สึกอบอุ่นนั้นไว้แต่จะทำได้อย่างไร...มันอ่อนบาง แผ่วจาง

และในความเป็นจริงสิ่งเหล่านั้นมันว่างเปล่า

 

 

 

 

 

ดึกแล้ว..แต่ก้อยังไม่ดึกพอที่จะนอนและก้อยังไม่ดึกพอที่จะโทรหาใครบางคน

ซึ่งป่านนี้อาจจะกำลังคิดถึงฉันบ้างนิดหน่อย..แต่ก้อคงแค่นิดเดียวเท่านั้นจริงๆ

 

วันว่างๆ ของฉันถูกทำให้เต็มด้วยการนอน และก้อนอน

อ่านหนังสือบางเล่มที่อยากอ่านและ..จดจำข้อความบางข้อความที่น่าจดจำ

 

 

ประโยคหนึ่งในหนังสือที่เขียนโดยเคนเน็ธ ฮอลล์

เด็กอายุ 10 ขวบที่เป็น Asperger Syndrome 

 

ฉันชอบที่เค้าเขียนและก้อรู้สึกว่าเค้าคิดอะไรได้ลึกซึ้งกว่า

ใครหลายคน อย่างน้อยก้อฉันคนนึงล่ะที่คิดไม่ได้อย่างเค้า

 

 

-----------------------------------------------

 

เวลาเราให้ของขวัญกับใครสักคนแล้วเค้าไม่รู้สึกว่ามันเป็นของขวัญ

 

เรา...ควรจะรู้สึกอะไรมั้ย

 

เพราะอะไรทำไมของขวัญบางชิ้นจึงมีค่า

และเพราะอะไรของขวัญบางชิ้นถึงไม่มีความหมาย

 

 

 

 

 

 

วันนี้...

 

ให้ตายเถอะฉันไม่ชอบการเริ่มเล่าเรื่องอะไรสักอย่างด้วยคำสามัญประจำชาติอย่างคำว่า "วันนี้" เอาเสียเลย ฉันรู้สึกว่ามันเป็นคำที่ใครๆ ก้อใช้ แต่ฉันไม่อยากเหมือนใครๆ ฉันอยากที่จะแตกต่าง แต่ฉันจะแตกต่างอย่างเป็นตัวของตัวเองได้อย่างไรในเมื่อฉันก้อเรียนรู้มาเหมือนคนอื่น และอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดียวกับคนอื่นๆ มาทั้งชีวิต เฮ้อ!!! เอาเถอะยังไงซะมันก้อเป็นเรื่องเล็กน้อยที่กวนใจฉันมาตั้งแต่วันแรกๆ ที่ฉันเริ่มเขียนบันทึก...

 

ก้อคิดดูสิ วันแรกที่ฉันจรดดินสอหรือปากกาลงไดอารี่...ฉันแน่ใจว่าคำแรกที่เขียนลงไปคงไม่ใช่คำอื่นใดนอกจากคำว่า "วันนี้" วันที่สอง ที่สาม และที่สี่ฉันก็คงจะเริ่มบันทึกแต่ละวันด้วยคำที่มันไม่ต่างไป ฉันรู้สึกว่าฉันไม่มีความคิดและงี่เง่า...มากขึ้นๆ เท่าจำนวนวันและจำนวนครั้งที่ฉันเขียนคำว่า "วันนี้" ลงไป แน่นอนว่าเดี๋ยวนี้ฉันก้อยังเริ่มต้นเขียนอะไร ๆ ด้วยคำนั้นในบางครั้ง บางครั้งที่ฉันรู้สึกขี้เกียจและสมองกลวง...แต่รู้อะไรมั้ย การเริ่มต้นบันทึกแต่ละวันด้วยคำที่ฉันไม่ค่อยชอบนี้มันก้อมีส่วนที่ดีเหมือนกัน...ก้อมันเป็นคำสามัญที่จะหาเรื่องอะไรมาใส่ก้อได้ เป็นคำที่ทำให้สมองของฉันลื่นไหลยังกะใส่น้ำมันหล่อลื่นเลยเชียวแหละ

 

...

 

คุณเคยคิดถึงมั้ย...

 

เคยคิดมั้ยว่าความคิดถึงมีหลายแบบและหลายขนาด...ซึ่งอย่ามาถามฉันนะว่ามันมีกี่ขนาดและกี่แบบเพราะฉันไม่ได้เชี่ยวชาญด้านการคิดถึงขนาดนั้น(พอพูดถึงเรื่องให้บอกจำนวนที่แน่นอนขึ้นมาฉันก็เลยพาลนึกไปถึงพนักงานร้านหมูกะทะคนหนึ่งขึ้นมาได้ ที่จิงมันไม่เกี่ยวกับเรื่องคิดถึงของฉันเลยสักนิด เอหรือจะเกี่ยวเพราะฉันก้อคิดถึงเค้า...แปร่วว วันก่อนโน้น หลายวันแล้วหละฉันและชาวคณะ(เดอะแก๊งค์) ก้อไปกินมื้อเย็นด้วยกันตามปกติ แล้ววันนั้นฉันก้อสั่งข้าวผัดจานใหญ่ ฉันถามพนักงานของร้านว่า จานใหญ่เนี่ยมันกินได้กี่คน...เค้าก้อตอบว่า "หลายคน" ฉันก้อหงุดหงิดฉันอยากได้คำตอบเป็นจำนวนที่แน่นอนตายตัว ไม่ใช่คำพูดรวมๆ ที่ไม่กระจ่างแจ้ง ฉันถามไปเสียงแข็งๆ ว่าหลายคนน่ะมันกี่คน เค้าก้อตอบมาอีกว่า "หลายคน" อืมม์ ตอนนั้นฉันโกดเค้านะ ฉันไม่รู้ว่าเค้ากวนโมโหฉันหรือว่าฉันกำลังอารมณ์ไม่ดีกันแน่ ถึงได้ทำให้ฉันทำตัวแย่ๆ แบบนั้น กลับมาถึงบ้านฉันก้อได้คิด บางสิ่งมันก้อบอกได้แค่เพียงมากมายแต่ไม่สามารถบอกได้ว่าเท่าไร ไม่สามารถนับได้เป็นจำนวนทางคณิตศาสตร์ วันนั้นฉันหงุดหงิดแต่วันนี้ฉันอยากขอโทดเค้า น่าเสียดายที่ฉันจำไม่ได้เสียแล้วว่า...ใครคนนั้นที่โดนฉันวีนแตกน่ะคือคนไหน เฮ้อ!!!)

 

 

เอาล่ะมาเข้าเรื่องอารมณ์เฟื่องของฉันกันดีกว่า ใกล้หมดเวลาคืนนี้แล้ว...และก้อคงใกล้หมดเวลาของฉันด้วย(สำหรับคืนนี้น่ะ)

 

ตลอดชีวิตของฉัน ฉันบอกไม่ได้ว่าฉันใช้เวลาในการคิดถึงไปมากมายเท่าไร บอกได้แค่มากมายเหลือคณานับ มันอาจจะไม่มากมายเท่าเวลาที่ฉันมีชีวิตอยู่แต่มันก้อคงมากกว่าเวลาที่ฉันทำตัวมีประโยชน์แหละมั้ง...ฉันจำไม่ได้แล้วหละว่าฉันเคยคิดถึงใครหรืออะไรมาบ้าง จำได้แค่เลือนลางในบางโอกาสที่ความคิดถึงมันฝากร่องรอยไว้ให้จดจำ

 

ที่ฉันรู้แน่ชัดก้อคือปัจจุบัน วันนี้ ตอนนี้ ฉันกำลังคิดถึงใครคนหนึ่ง...มากมาย ฉันรอเวลามาเป็นวันๆ เพื่อที่จะโทรหาเค้าตอนที่เค้าว่าง ตอนที่เค้ามีเวลาสำหรับฉันบ้าง เมื่อชั่วโมงที่แล้วฉันบอกตัวเองว่าฉันจะไม่รอต่อไปแล้ว วินาทีก้อยังนานเกินไปที่จะให้กับคำว่ารอคอย... แต่คุณเชื่อมั้ยนี่ฉันรอเค้ามาหนึ่งชั่วโมงแล้ว ถามว่าทำไมถึงรอได้...ก้อเค้าบอกให้รอ(ไม่อยากจะบอกเลยว่าหมั่นไส้คนปลายสายมากมายเท่าไร ใช่สิถือว่าตัวเองเป็นต่อ ก้อเค้ารู้นี่ว่ายังไงฉันก้อยอม..."ไม่รู้แหละ...ถ้าอยากคุยก้อต้องรอได้" เออเนอะ...ที่เค้าพูดไม่ผิดเลยสักคำ

 

ฉันไม่รู้ว่าฉันคิดถึงเค้าเพราะอะไร ฉันไม่รู้สักนิดเดียวว่าที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่าคิดถึงหรือเปล่า...ก้อฉันแค่อยากได้ยินเสียงเค้า อยากฟังเสียงเค้า อยากกวนโมโหเค้า อยากต่อล้อต่อเถียงเค้าและอยากทำอะไรอีกมากมาย...อยากจะรู้ว่าเค้าทำอะไรอยู่และอยากจะรู้...เค้าคิดถึงฉันบ้างมั้ย ไม่เคยสักครั้งที่ฉันจะถามเค้าออกไปอย่างจริงจัง แต่ยังไงซะฉันก้อคิดว่าฉันรู้ถึงเค้าไม่เคยบอก...เค้าไม่เคยคิดถึงฉันเลย

 

เมื่อคืนห้ามตัวเองแทบตายไม่ให้โทรหาเค้า สำเร็จแต่ก้อแค่คืนเดียวเท่านั้นที่ฉันชนะใจตัวเอง เค้าจะรู้มั้ยว่าฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป แค่ไม่ได้บอก "กู๊ดไนท์" และ "ฝันดีนะ" เหมือนทุกๆ คืน

 

-------------------------------

 

ฉันรู้ๆ ที่ฉันทำมันเกินคำว่ามากมายมาไกลโข แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันจะหยุดมันได้อย่างไร ฉันจะหยุดความรู้สึกที่มีได้อย่างไร...

 

 

 

หลายวันที่ไม่ได้บันทึกอะไรลงในสมุดที่ว่างเปล่าเล่มนี้...ใช่ว่าจะไม่ได้บันทึกอะไรลงไปในชีวิต นิสัยขี้เขียนของฉันทำสมุดหลายเล่มเลอะเทอะไปด้วยเรื่องราวหลาหลาย ก้อแค่กลัวมันจะหาย...เลยต้องเอามาจดไว้ในอากาศ...

 

 

วันนี้เป็นวันที่คนไข้เยอะแยะมากมาย ทำๆไปก้อเพลินๆดี ไม่ได้ไปกินข้าวเที่ยงกับเพื่อนๆเพราะทำคนไข้ไม่เสร็จเลยต้องกินคนเดียว ความรู้สึกวันนี้ก้อไม่มีอะไรแค่บันทึกเอาไว้ว่าถอนใจเบาๆ เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่ตัวเองค้นหา...

 

...อยากได้...

...อยากให้...

 

หรืออยากจะทำอะไร...

 

ก้อแค่มันรู้สึกโหวงเหวง ว่างๆ แค่คิดว่าสักวันนึงสิ่งที่ฉันกำลังพยายามทำอยู่นี้มันจะหายไป มันจะแค่เพียงสิ่งที่ไม่มีใครจำได้ ก้อรู้สึกเหงาๆ ขึ้นมา แต่ก้ออย่างว่าไม่มีใครรู้พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้ยังคงลึกลับซับซ้อนและสุดคาดเดาเสมอ ก้อใครจะไปบอกได้ว่า "พรุ่งนี้" จะมีเรื่องไหนมาเติมเต็ม

 

ฉันก้อแค่เตือนตัวเองว่าสนใจแต่สิ่งที่สัมผัสได้ไม่ดีกว่าเหรอ ต่อจากนี้จะเป็นยังไง ก้อสุดแต่ใครจะกำหนดมา เราทำพรุ่งนี้ไม่ได้ เราแก้ไขเมื่อวานก้อไม่ได้ แต่ตอนนี้ขณะนี้สิที่อยู่ในกำมือเรา...ถอนใจเบาๆอีกครั้ง เฮ้อ!!!

 

-----------------------------------------------

 

 

อากาศร้อนอบอ้าวเหมือนเคย เมื่อไรเมืองไทยจะมีหิมะบ้างก้อไม่รู้

 

พักนี้หัวใจขี้น้อย...สงสัยไม่ค่อยมมีใครสนใจเลี้ยงดู เบื่อมันจังทำไมต้องตัวเล็กก้อไม่รู้ อยากจะจายหย่ายยย อยากจะจายกว้าง อยากจะไม่รู้สึกอะไรบ้างแต่มันทำยากจัง ยังคงเหงาทั้งที่มีเค้าให้จูงมือ...

 

-------------------------------------------------

 

 

เหนื่ย T--T อยากอยู่เฉยๆ อยากจะหยุดเพื่อใส่ใจตัวเองบ้าง...ทำอะไรไปเท่าไรก้อเหมือนไม่มีค่าเลย จิงอยู่ที่ไม่ได้ต้องการอะไร ไม่ได้คิดจะให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้มันเติบโต แค่อยากจะเห็นดินที่ชุ่มชื้นบ้างจากหยดน้ำที่เฝ้าเทรดลงไปทุกวัน แต่ยิ่งรดเหมือนมันยิ่งแล้ง

 

....แผ่นดินที่เรียกว่าหัวใจ....

ต้องรดด้วยอะไรถึงจะไม่สูญเปล่า

 

เค้ายังเจ็บและเสียใจในเรื่องเดิมๆ ส่วนฉัน...คงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ก้อแค่หมดแรง...

ก้อแค่อยากให้เค้าเลิกร้องไห้...ฉันหวังมากไป งั้นใช่มั้ย??

 

คุยกันทุกๆครั้งยังสัมผัสถึงคนปวดร้าว...ถามว่าเจ็บไหมที่รู้ที่เห็นว่าเค้าเจ็บ

ไม่รู้จะตอบยังไง ก้อแค่แอบเจ็บในใจอยู่ทุกครั้งที่ได้ฟังและได้ยิน

แต่มันทำอะไรไม่ได้ ต้องยอมรับกับตัวเองว่า ฉันไม่สำคัญพอที่จะทำให้เค้ารู้สึกดีขึ้นมา

ฉันไม่ใช่คนที่จะทำให้เค้าหยุดร้องไห้ได้...เจ็บปวดจัง

 

สงสารเค้า...และสงสารตัวเอง

 

-------------------------------------------------

 

 

ใครคนหนึ่งทุ่มเทเพื่อที่จะได้เป็น "คนที่เค้ารัก"

ในขณะที่ใครอีกคนหนึ่งทุ่มเทเพื่อจะได้เป็น "คนที่รักเค้า"

 

รู้ใช่มั้ยว่าฉันคือคนไหน...?

 

แต่ช่างเถอะเพราะไม่ว่าจะทุ่มเทเพื่ออะไร สุดท้ายเราก้อคงเป็นได้แค่คนที่เจ็บปวดเหมือนกัน

 

...ใครคนหนึ่งเจ็บปวดเพราะ...เค้าไม่รัก

กับใครอีกคนหนึ่งเจ็บปวดเพราะ...รักเค้า

 

รักแล้วทำไมต้องเจ็บ ถามตัวเองซ้ำๆ รักแล้วห่วงไย รักแล้วต้องการอะไรมากกว่าได้รัก...อืมม์ ตราบใดที่รักยังคงคือการให้ ตราบนั้นจะไม่มีวันผิดหวัง แต่ถ้าคำนิยามมันเปลี่ยนไปก้อเตรียมหัวใจเอาไว้ได้เลย...รู้อะไรมั้ย ฉันว่า ฉันคงไม่เก่งพอที่จะไม่เจอกับคำว่าเสียใจหรอก...ตั้งใจไว้ จะรักเพื่อให้เธอมีความสุข แต่กลับลืมคิดไป ยิ่งรักมากเท่าไร ยิ่งทำให้หัวใจคับแคบลง อยากฉุด อยากดึง อยากรั้งเธอเอาไว้..แต่ก็รู้รักของฉันจะทำให้เธอลำบาก

 

-----------------------------------------------

 

 

เมษายน เดือนแห่งความร้อนระอุ ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะผ่านหน้าร้อนอย่างนี้มาได้ถึงปีที่ 25 ของชีวิต และเป็นปีที่ 25 ของการหายใจอยู่บนโลกที่ฉันเองก้อชักจะไม่แน่ใจว่ามันแบนหรือกลม

 

วันนี้เป็นหนึ่งในหลายๆวันที่ฉันรู้สึกแย่ ชีวิตดูยุ่งหยิงและทำให้ฉันเหน็ดเหนื่อยกับการฟังเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตุบตับนับไม่ได้ว่ากี่ครั้งต่อนาที อยากจะหลบอากาศร้อนและผู้คนมากมายที่ฉันรู้จักและเสมือนเคยรู้จักไปให้ไกลแสนไกล...ทำไมฉันต้องมีหัวใจด้วยนะ

 

ทำไมโลกใบนี้ถึงต้องมีคำว่าผูกพันธ์และทำไมโลกใบนี้ต้องทำให้ฉันรู้จักและคุ้นเคยกับมัน

 

ผูกพันธ์เพื่อที่จะรู้ว่าไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน

ผูกพันธ์เพื่อที่จะรู้จักคำว่าเจ็บปวดเมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไป

ผูกพันธ์เพื่อที่จะรู้ว่าคำว่าเสียดายมันทำให้เสียใจเพียงไหน

 

พรุ่งนี้อากาศคงร้อนเหมือนเคย หรืออาจจะร้อนมากกว่า เอ หรืออีกบางทีมันอาจจะไม่มีความร้อนเลยก้อได้

ฉันไม่รู้ เหมือนกับที่ใครๆก้อคงไม่รู้นั่นแหละ...แต่ยังไงซะดินฟ้าอากาศก้อดูจะเข้าใจง่ายกว่าคนที่ฉันคิดว่ารู้จักคิดว่าเข้าใจตั้งเยอะแยะ

 

ฉันไม่รู้ว่าฉันเลิกคาดหวังที่จะให้อะไรๆไม่เปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่เมื่อไร

...ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร

ก้อแค่จ็บ ก้อแค่เข็ด และก้อแค่กลัว

 

ประสบการณ์สอนให้ฉันเข้าใจคำว่า "อย่าคาดหวัง จะได้ไม่เสียหวัง"

 

 

-----------------------------------------------